Satan has disappeared from the scene. Three new names appear on the stage: Eliphaz, Bildad, and Zophar. They come from afar to comfort their friend, but how do you comfort someone when the pain is too heavy? For seven days, they sit with Job, silent (Job 2:11-13). And then Job begins (in Chapter 3): Why? Why? Six times: why? Life has lost all meaning for him!
Don’t you also want to cry when you read this chapter? I do! I want to cry for every woman, man, and child who must take refuge in bomb shelters. I want to cry for every parent who has to retrieve the lifeless body of their child from the rubble. I want to cry for the mutilated animals. I cry for the displaced people. For the people with death in their eyes. How many more “whys” must we ask?
Perhaps Job’s friends should have just remained silent. But don’t we all know how our well-intentioned advice sometimes cuts deeper than the sharpest blade? This is what Eliphaz does with Job: you must be the guilty party, Job! What has happened to you is of your own doing. “Misery does not come from the earth, nor does suffering spring from the ground,” Eliphaz continues (5:6). “Do not despise the discipline of the Almighty” (v17).
What Eliphaz says sounds so beautiful: “He wounds, but He binds up; He strikes, but His hands heal” (v18). But with this, Eliphaz implies that God is behind the pain. God is the one who causes all our suffering. And that’s simply not true!
Thank goodness Job did not want to accept this advice! Such counsel drives people away from God rather than into God’s arms.
PRAYER: I know that You heal, Lord, even though it’s not You who inflicts the wounds.
MUSIC:
On Women’s Day, we watch the music video of “So sterk soos ‘n vrou” by Dewald Wasserfall.
From the lyrics…
Sy’s ’n brandende gebou
Sy’s die warm na die reën
Sy’s die storm in jou stilte
En sy’s die waarheid in jou leuen
Sy sien die skoonheid in die ondier
As almal val sal sy bly staan
En al die brandende geboue
Is al wat oorbly as sy gaan
Sy gaan
Sy gaan
Sy’s jou lig, soos die son in die somer
Wild soos die wind en so sag soos die skemer
Jou wêreld op haar skouers en haar hart op haar mou
En deur dit alles gee sy alles vir jou
Daar’s niks so sterk soos ’n vrou
Dit was gemaklik in jou skadu
Al was dit yskoud in jou reën
En al was dit vir jou koue
Het sy bly glo jy is die een
Die een
Die een
Sy’s jou lig, soos die son in die somer
Wild soos die wind en so sag soos die skemer
Jou wêreld op haar skouers en haar hart op haar mou
En deur dit alles gee sy alles vir jou
Daar’s niks so sterk soos ’n vrou
Sy laat jou wonder hoe het sy geval vir jou
Sy’s die seer wat jou leer waaraan jy vashou
Sy’t jou wêreld verander en hare laat stilstaan vir jou
Sy’s jou lig, soos die son in die somer
Wild soos die wind en so sag soos die skemer
Jou wêreld op haar skouers en haar hart op haar mou
En deur dit alles gee sy alles vir jou
Daar’s niks so sterk soos ’n vrou
Sy’s jou lig, soos die son in die somer
Wild soos die wind en so sag soos die skemer
Jou wêreld op haar skouers en haar hart op haar mou
En deur dit alles gee sy alles vir jou
Daar’s niks so sterk soos ’n vrou